|
DECYZJA NR 208/MON
MINISTRA OBRONY NARODOWEJ
z dnia 8 listopada 2000 r.
w sprawie wprowadzenia do użytku w
resorcie Obrony Narodowej
,,Regulaminu oddziałów wart cywilnych”
Na podstawie § 2 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z
dnia 9 lipca 1996 r.
w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Obrony Narodowej (Dz.
U. Nr 94,
poz. 426) ustalam:
1. Wprowadza się do użytku w resorcie Obrony Narodowej ,,Regulamin
oddziałów wart cywilnych”, stanowiących załącznik do decyzji.
2. Decyzja wchodzi w życie z dniem podpisania, z mocą od dnia 1 stycznia
2001 r. Minister Obrony Narodowej: /—/ Bronisław
KOMOROWSKI
REGULAMIN ODDZIAŁÓW WART CYWILNYCH
========================================================
C Z Ę Ś Ć I
OGÓLNE WARUNKI WYKONYWANIA OCHRONY PRZEZ ODDZIAŁY
WART CYWILNYCH
========================================================
Rozdział I
ZASADY OGÓLNE 1. Określenia użyte w niniejszym
regulaminie oznaczają:
1) jednostka wojskowa — komórka tub jednostka organizacyjna, o której
mowa w § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 2
czerwca 1999 r. w sprawie wewnętrznych służb ochrony działających na
terenach komórek i jednostek organizacyjnych resortu Obrony Narodowej
(Dz. U. Nr 58, poz. 619);
2) dowódca jednostki wojskowej — dowódca, dyrektor, szef, komendant
komórki lub jednostki organizacyjnej, o której mowa w ppkt 1;
3) oddział wart cywilnych (OWC) — wewnętrzna służba ochrony komórek i
jednostek organizacyjnych, o których mowa w ppkt 1, powołana do ochrony
osób i mienia wojskowego;
4) warta - część składu osobowego oddziału wart cywilnych wyznaczona do
pełnienia służby ochronnej;
5) pracownik ochrony — komendant, zastępca komendanta, dowódca warty,
starszy wartownik, wartownik tub młodszy wartownik;
6) wartownia — pomieszczenie, w którym przebywa warta;
7) posterunek — obiekt lub obszar powierzony wartownikowi do ochrony;
8) patrol wartownicy wyznaczeni ze składu warty, do stałej bądź doraźnej
ochrony obiektu, sprawdzenia stanu lub wzmocnienia ochrony oraz
przywrócenia zakłóconego porządku na terenie chronionego obszaru lub
obiektu. W skład patrolu wchodzi dowódca patrolu i 1—2 patrolowych;
9) zmiana warty — określona liczba wartowników ze składu warty pełniąca
służbę ochronną na posterunkach, czuwająca lub odpoczywająca;
10) konwój — pracownicy ochrony wyznaczeni ze składu oddziału wart
cywilnych do zabezpieczenia konwojowanego mienia wojskowego, wartości
pieniężnych, przedmiotów wartościowych lub niebezpiecznych jednostki
wojskowej;
11) imienne upoważnienie do przeprowadzenia kontroli — dokument
wystawiony przez uprawnione osoby, umożliwiający przeprowadzenie
kontroli pełnienia służby ochronnej;
12) znaki rozpoznawcze — stosowane w służbie ochronnej znaki,
pozwalające dowódcom wart (zdającemu i obejmującemu) oraz wartownikom
samodzielnie zmieniającym się na posterunkach, rozpoznanie swojej
tożsamości. Składają, się one z dwóch wyrazów, hasła i odzewu,
zaczynających się na tę samą literę. Ustala się je dla każdej warty.
Dowódca warty otrzymuje znaki rozpoznawcze od osoby udzielającej
instruktażu wraz ze znakami z poprzedniej warty. 2. Do
zakresu działania oddziału wart cywilnych należy:
1) zapewnienie ochrony osób, terenów, obiektów, urządzeń i mienia
wojskowego;
2) strzeżenie przed kradzieżą zniszczeniem lub uszkodzeniem powierzonego
mienia wojskowego, znajdującego się na terenach oraz w obiektach
wojskowych;
3) kontrolowanie dokumentów uprawniających do wstępu, wjazdu i
przebywania na terenach lub w obiektach wojskowych, wynoszenia tub
wywożenia mienia oraz wnoszenia lub wwożenia przedmiotów i materiałów
niebezpiecznych, a także uniemożliwienie nielegalnego wejścia osób
postronnych na tereny jednostek wojskowych oraz do obiektów chronionych;
4) konwojowanie mienia wojskowego, wartości pieniężnych, przedmiotów
wartościowych lub niebezpiecznych jednostki wojskowej;
5) wykonywanie innych zadań związanych z ochroną osób, terenów,
obiektów, urządzeń i mienia wojskowego, określonych przez przełożonych.
3. Oddział wart cywilnych współpracuje:
1) z wojskowymi organami porządkowymi na zasadach określonych w
rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 1992 r. w
sprawie wojskowych organów porządkowych oraz składu służby garnizonowej
(Dz. U. Nr 47, poz. 212);
2) ze służbą wewnętrzną, wartą wojskową oraz Wojskową Strażą Pożarną,
jeżeli znajdują, się na terenie jednostki wojskowej lub w obrębie
obiektów wojskowych ochranianych przez oddział wart cywilnych;
3) z Policją.
4. Oddział wart cywilnych składa się z uzbrojonych i jednolicie
umundurowanych pracowników ochrony.
5. 1. W skład oddziału wart cywilnych wchodzą:
a) komendant,
b) zastępca komendanta, tylko w oddziałach wart cywilnych I kategorii,
c) dowódcy wart,
d) starsi wartownicy, wartownicy lub młodsi wartownicy.
5. 2. Komendantowi mogą podlegać także portierzy i dozorcy.
6. W oddziale wart cywilnych wystawiających tylko jeden posterunek
obowiązki komendanta pełni jeden z dowódców wart.
7. Oddział wart cywilnych w za1eżności od liczby wartownikowi, zaliczany
jest do:
1) I kategorii — przy liczbie wartowników ponad 30;
2) II kategorii — przy liczbie wartowników do 30.
8. Posterunki ochronne, zależnie od miejsca i sposobu pełnienia służby
ochronnej, dzieli się na zewnętrzne i wewnętrzne oraz stale tub ruchome.
Ponadto ze składu warty można wyznaczać patrole.
9. Określone w pakt 8 rodzaje posterunków ochronnych organizuje się w
za1eżności od celów, zadań i aktualnych potrzeb zapewnienia
bezpieczeństwa strzeżonego obiektu wojskowego, ochrony mienia i kontroli
dostępu do ochranianego obiektu. W związku z tym:
1) wartowników na posterunki stałe wystawia się w miejscach wymagających
ciągłej obserwacji ochranianego terenu jednostki wojskowej, obiektu lub
urządzenia wojskowego;
2) posterunki ruchome organizuje się do ochrony obiektów o dużej
powierzchni i tam gdzie ochrona systemem posterunków stałych jest
niemożliwa lub mało efektywna;
3) patrole wyznacza się w celu stałej lub doraźnej ochrony obiektu,
mienia, sprawdzenia stanu lub wzmocnienia ochrony oraz przywrócenia
porządku zakłóconego przez osoby na terenie chronionego obszaru lub
obiektu.
10. Siły i środki przeznaczone do ochrony terenu, obiektu lub urządzenia
wojskowego powinny być wykorzystane w sposób racjonalny i ekonomiczny.
Stosownie do wykonywanych zadań wartę wyposaża się w środki transportu,
zgodnie z zasadami okreś1onymi w ,,Instrukcji o ochronie obiektów
wojskowych” (sygn. Szt. Gen. 1377/90).
11. Rozmieszczenie, rodzaj oraz liczbę posterunkowi i patroli
niezbędnych do ochrony podległych terenów, obiektów i urządzeń
wojskowych ustalają dowódcy jednostek wojskowych.
12. Liczba posterunków i stałych patroli ochronnych oraz przyjęty system
pełnienia służby przez wartowników cywilnych stanowi podstawę do
ustalenia przez dowódcę jednostki wojskowej stanu liczebnego oddziału
wart cywilnych. System pełnienia służby ochronnej ustala dowódca
jednostki wojskowej przy uwzględnieniu przepisów Kodeksu pracy w
zakresie czasu pracy.
13. Zabrania się dokonywania zmian systemu pełnienia służby ochronnej, o
którym mowa w pkt 12, w trakcie okresu rozliczeniowego wynagrodzeń.
14. Liczba wartowników na każdej warcie nie może być mniejsza od 1,5
liczby posterunków.
15. Przełożonymi warty pełniącej służbę ochronną, są dowódca, szef
sztabu i oficer dyżurny jednostki wojskowej, w skład której wchodzi
ochraniany obiekt oraz komendant oddziału wart cywilnych.
16. Przełożonymi wartowników są dowódcy wart, każdy w stosunku do
podległych mu wartownikowi.
17. Osobami uprawnionymi do kontrolowania służby ochronnej pełnionej
przez wartowników są przełożeni określeni w pkt 15 i 16 oraz osoby
posiadające imienne upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. Wzory
upoważnień do przeprowadzenia kontroli określa załącznik Nr 1 do
regulaminu.
18. Kontrole pełnienia służby ochronnej na posterunkach można
przeprowadzać tylko w obecności dowódcy warty i co najmniej jednego
wartownika. Zabrania się kategorycznie skrytego podchodzenia do
wartownika, usiłowania odebrania mu broni lub wykonywania innych
czynności mogących doprowadzić do nieszczęśliwych wypadków z bronią.
Wpis o przeprowadzeniu kontroli dokonywany jest w książce meldunków
oddziału wart cywilnych.
19. W razie stwierdzenia przez kontrolującego poważnego naruszenia prze
wartownika zasad pełnienia służby ochronnej na posterunku, w
szczegó1noci zaśnięcia samowolnego zejścia lub oddalenia się z
posterunku, stanu wskazującego na spożycie alkoholu lub podobnie
działającego środka albo niezdolności wartownika do pełnienia służby
ochronnej z powodu choroby, na1eży zastąpić go na posterunku innym
wartownikiem ze składu warty. Wartownikowi, który naruszył swoje
obowiązki na posterunku, dowódca warty odbiera broń i amunicję.
Rozdział 2
WYMAGANE KWALIFIKACJE I WARUNKI ZATRUDNIENIA PRACOWNIKÓW OCHRONY
ODDZIAŁÓW WART CYWILNYCH 20. Pracownikiem oddziału wart
cywilnych może być osoba, która:
1) posiada licencję pracownika ochrony fizycznej co najmniej pierwszego
stopnia;
2) posiada poświadczenie bezpieczeństwa wydane przez Wojskowe Służby
Informacyjne lub pełnomocnika ochrony jednostki wojskowej na podstawie
ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.
U. Nr 11, poz.95 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136 1 Nr 39, poz. 462).
21. Komendantem może być osoba, która spełnia warunki określone w pkt
20, z tym że;
1) posiada licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia;
2) była żołnierzem zawodowym lub posiada sześcio1etni staż pracy w
oddziale wart cywilnych.
22. Zastępcą komendanta może być osoba, która spełnia warunki określone
w pkt 21 z tym, ze do jego zatrudnienia wymagany jest pięcioletni staż
pracy w oddziale wart cywilnych.
23. Dowódcą warty może być osoba, która spełnia warunki określone w pkt
20 z tym, ze powinna posiadać:
1) licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia;
2) stopień co najmniej podoficera rezerwy lub w stanie spoczynku albo
dwuletni staż pracy na stanowisku starszego wartownika oddziału wart
cywilnych.
24. Starszym wartownikiem może być osoba, która spełnia warunki
określone w pkt 20, a także posiada co najmniej roczny staż pracy na
stanowisku wartownika oddziału wart cywilnych.
25. Wartownikiem może być osoba, która spełnia warunki określone w pkt
20, a także posiada co najmniej roczny staż pracy na stanowisku
młodszego wartownika oddziału wart cywilnych.
26. Młodszym wartownikiem może być osoba, która spełnia warunki
określone w pkt 20 oraz została przeszkolona w zakresie posługiwania się
bronią palną, wykorzystywaną w danym oddziale wart cywilnych.
27. Składy osobowe oddziałów wart cywilnych obowiązane są:
1) pełnić służbę ochronną zgodnie z regulaminem oddziałów wart
cywilnych, planem ochrony i tabelą posterunków;
2) stale podnosić swoje umiejętności z zakresu służby ochronnej;
3) pełnić służbę ochronną w umundurowaniu oraz nosić oznaki stosowne do
zajmowanych stanowisk. Zestaw należności umundurowania określa załącznik
Nr 2 do regulaminu;
4) dbać o schludny i estetyczny wygląd zewnętrzny.
28. Zatrudnienie pracowników ochrony w oddziale wart cywilnych następuje
na podstawie zawartej przez pracownika urnowy o pracę z dowódcą
jednostki wojskowej. Umowa o pracę z pracownikiem oddziału wart
cywilnych powinna zawierać warunek jego uczestnictwa w szkoleniu
doskonalącym z zakresu służby ochronnej, organizowanym w godzinach pracy
oraz obowiązek składania okresowych egzaminów.
29. Pracownicy oddziałów wart cywilnych w sprawach służbowych i
osobistych mają, prawo zwracać się do swoich przełożonych.
30. Pracownicy oddziałów wart cywilnych za naruszenie obowiązków
służbowych podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej zgodnie z art. 108
Kodeksu pracy lub odpowiedzia1ności karnej zgodnie z art. 50 ustawy z
dnia 27 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. Nr 114, poz.
740, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 oraz z 2000 r. Nr 29, poz. 357).
Rozdział 3
PRAWA I OBOWIĄZKI OSÓB FUNKCYJNYCH ODDZIAŁÓW
WART CYWILNYCH ORAZ WARTOWNIKÓW PODCZAS PEŁNIENIA
SŁUŻBY OCHRONNEJ Komendant oddziału
wart cywilnych
31. Komendant oddziału wart cywilnych, zwany dalej ,,komendantem”, jest
pracownikiem ochrony i bezpośrednim przełożonym oddziału wart cywilnych.
Podlega dowódcy jednostki wojskowej oraz odpowiada za organizację służby
ochronnej i tok jej pełnienia przez wartowników, a także za stan ich
wyszkolenia. Komendant oddziału wart cywilnych II kategorii wykonuje
również obowiązki zastępcy komendanta oddziału wart cywilnych określone
w pkt 34.
32. Do obowiązków komendanta należy w szczególności:
1) opracowywanie planów pełnienia służby ochronnej na posterunkach przez
wartowników oraz tabeli posterunków i przedstawianie ich do
zatwierdzenia dowódcy jednostki wojskowej oraz uczestniczenie w
opracowaniu planu ochrony jednostki wojskowej, obiektu lub urządzenia
wojskowego. Przykład planu pełnienia służby ochronnej na posterunkach
określa załącznik Nr 7 do regulaminu. Wzór tabeli posterunków określa
załącznik Nr 8 do regulaminu;
2) regulowanie toku służby ochronnej, zgodnie z planem jej pełnienia,
przez stan osobowy oddziału wart cywilnych;
3) wyznaczanie wartowników cywilnych do pełnienia służby ochronnej w
zastępstwie wartowników, którzy ze względu na chorobę lub z powodu
innych przyczyn nie mogą jej pełnić;
4) organizowanie i prowadzenie szkolenia wartowników cywilnych, zgodnie
z zasadami określonymi w części III regulaminu;
5) przeprowadzanie instruktaży dla wart i systematyczne kontrolowanie
pełnienia służby ochronnej;
6) bezpośrednie nadzorowanie należytego przechowywania i utrzymywania
przez dowódców wart oraz wartowników broni palnej i amunicji, w tym
kontrolowanie co najmniej raz w miesiącu ich stanu ilościowego,
numerowego oraz technicznego (sprawności i utrzymania), a także wymiany
co pół roku amunicji używanej przez wartowników;
7) przedstawianie dowódcy jednostki wojskowej wniosków i propozycji
dotyczących zmian w systemie ochrony obiektów oraz wniosków i opinii
dotyczących przyjmowanych i zwalnianych dowódców wart i wartowników;
8) sporządzanie dokumentacji dotyczącej czasu pełnienia służby ochronnej
przez dowódców wart i wartowników oraz podległych portierów i dozorców,
a w szczególności harmonogramu i grafiku pracy oraz wykazu
przepracowanych godzin z uwzględnieniem godzin nadliczbowych, a takie
godzin przepracowanych w porze nocnej i na drugiej zmianie oraz wniosków
i wykazów premiowych;
9) zapoznawanie przyjmowanych do pracy, na okres próbny, wartowników z
podstawowymi przepisami niniejszego regulaminu oraz wydanie o nich
opinii służbowej przed upływem tego okresu;
10) sprawowanie nadzoru nad przebiegiem służby ochronnej portierów i
dozorców, jeżeli mu podlegają.
Zastępca komendanta oddziału wart cywilnych
33. Zastępca komendanta oddziału wart cywilnych zwany dalej ,,zastępca
komendanta” jest pracownikiem ochrony i podlega bezpośrednio
komendantowi. Zastępuje on komendanta w razie jego nieobecności. Może on
również pełnić obowiązki dowódcy warty cywilnej.
34. Do obowiązków zastępcy komendanta należy w szczególności:
1) opracowywanie, na polecenie komendanta dokumentacji, wskazanej w
załącznikach Nr 4 i Nr 6 do regulaminu, związanej z pełnieniem służby
ochronnej przez wartowników i przedstawianie jej do zatwierdzenia
komendantowi;
2) dbanie o zabezpieczenie techniczne pełnienia służby ochronnej oraz
wyposażenie wartowni i posterunków w sprzęt techniczny;
3) kontrolowanie służby ochronnej pełnionej przez dowódców wart i
wartowników;
4) nadzorowanie prawidłowego wypełniania przez dowódców wart meldunków w
książce meldunków oddziału wart cywilnych. Wzór książki meldunków
oddziału wart cywilnych określa załącznik Nr 5 do regulaminu;
5) prowadzenie, na polecenie komendanta, szkolenia wartowników i
niezbędnej dokumentacji w tym zakresie.
35. Zastępcy komendanta, pełniącemu obowiązki komendanta lub dowódcy
warty, przysługują uprawnienia wynikające z tych obowiązków.
Dowódca warty
36. Dowódca warty jest pracownikiem ochrony i jest bezpośrednim
przełożonym wartowników podległej warty. Podlega on komendantowi, a w
czasie wykonywania obowiązków służbowych również oficerowi dyżurnemu
jednostki wojskowej. Dowódca warty odpowiada za regulaminowy przebieg
służby ochronnej w wartowni i na posterunkach.
37. Dowódca warty ma prawo i obowiązek:
1) wydawać wartownikom polecenia w sprawach związanych z pełnieniem
służby ochronnej i użyciem broni;
2) znać instrukcję dowódcy warty i tabelę posterunków oraz inne
dokumenty normujące tok pełnienia służby ochronnej;
3) przyjąć od zdającego dowódcy warty dokumentację, broń, amunicję i
sprzęt w wartowni i na posterunkach;
4) wydawać wartownikom broń, amunicję i inne środki przymusu
bezpośredniego oraz opatrunki osobiste przed rozpoczęciem służby
ochronnej i odbierać je przed zmianą warty, po powrocie do wartowni
ostatniej zmiany wartowników;
5) zastąpić wartownika na posterunku innym wartownikiem ze składu warty;
6) nadzorować prawidłowe przechowywanie broni palnej i amunicji
znajdującej się w wartowni oraz ładowanie i rozładowywanie broni przez
wartowników;
7) zezwalać na wejście do wartowni osobom upoważnionym, a fakt ten
odnotowywać w książce meldunków oddziału wart cywilnych;
8) kontrolować, co najmniej dwa razy w czasie pełnienia służby
ochronnej, stan ochranianych obiektów i technicznych środków
wspomagających ochronę oraz sposób pełnienia służby ochronnej przez
wartowników
9) powiadamiać natychmiast oficera dyżurnego jednostki wojskowej i
komendanta o użyciu broni palnej przez wartowników, o zagubieniu tub
ujawnieniu znaków rozpoznawczych warty, o zagubieniu broni palnej i
amunicji oraz o każdym usiłowaniu popełnienia przestępstwa lub jego
popełnieniu przez osobę o to podejrzaną, bądź zatrzymaną na posterunku;
10) podawać wartownikom zmieniającym się samodzielnie dokładną trasę
marszu z wartowni na posterunki i z powrotem;
11) zarządzać zmianę wartowników w przypadku stwierdzenia w rejonie
ochranianego terenu, obiektu lub urządzenia wojskowego braków i
uszkodzeń, dopiero po zbadaniu, przyczyn ich powstania. Dowódca warty
fakt ten odnotowuje w książce meldunków oddziału wart cywilnych;
12) sporządzać pisemny meldunek oraz zapotrzebowanie — protokół zużycia,
po każdorazowym użyciu broni palnej przez wartownika poprzez oddanie
strzału.
38. Dowódca warty w razie nagłego zachorowania wartownika podczas
pełnienia służby ochronnej, melduje o tym komendantowi oraz oficerowi
dyżurnemu jednostki wojskowej i postępuje zgodnie z ich poleceniami.
39. W razie napadu na ochraniany obiekt, wartownika lub wartownię
dowódca warty organizuje odparcie ataku wszelkimi posiadanymi środkami.
Jednocześnie powiadamia o tym oficera dyżurnego jednostki wojskowej i
komendanta.
40. 0 stwierdzonych na posterunkach i w wartowni brakach, uszkodzeniach
i niedociągnięciach oraz o przypadkach naruszeń plomb, śladach włamań
dowódca warty powiadamia komendanta i oficera dyżurnego jednostki
wojskowej oraz dokonuje adnotacji w książce meldunków oddziału wart
cywilnych.
41. Dowódca warty przekazuje niezwłocznie oficerowi dyżurnemu jednostki
wojskowej osoby ujęte przez wartowników.
42. Klucze do magazynów, bram, składów uzbrojenia i/lub amunicji oraz
sprzętu technicznego, ochranianych przez oddział wart cywilnych
przechowuje się w pomieszczeniu dowódcy warty w zaplombowanych
pojemnikach, a ich wydanie lub przyjęcie każdorazowo odnotowuje się w
książce ewidencji kluczy. Sposób postępowania dowódcy warty podczas
otwierania lub zamykania magazynów, składów i pomieszczeń określa
instrukcja dowódcy warty i tabela posterunków.
Wartownik
43. Wartownik jest pracownikiem ochrony, który podlega swojemu dowódcy
warty w czasie wykonywania zadań ochronnych, a w pozostałym okresie
komendantowi oddziału wart cywilnych.
44. Służba ochronna na posterunku wartowniczym polega na ochronie i
obronie powierzonego terenu, obiektu lub urządzenia wojskowego w czasie
wynikającym z planu pełnienia służby ochronnej na posterunkach lub do
czasu zmiany wartownika na posterunku. Wartownik na posterunku
obowiązany jest wykonywać swoje obowiązki w każdych warunkach, nawet
gdyby jego życiu groziło niebezpieczeństwo.
45. Wartownik na posterunku jest osobą nietykalną, mającą szczególne
uprawnienia.
46. Wartownik na posterunku podczas wykonywania zadań ochrony osób i
mienia w granicach chronionego terenu oraz obiektów i urządzeń
wojskowych korzysta z uprawnień określonych w ustawie z dnia 22 sierpnia
1997 r. o obronie osób i mienia (Dz. U. Nr 114, poz.740, z 1999 r. Nr
11, poz. 95 oraz z 2000 r. Nr 29, poz. 357).
47. Wartownik na posterunku ma obowiązek:
1) strzec i bronić powierzonych osób, terenów, obiektów, urządzeń i
mienia wojskowego;
2) ustalać uprawnienia osób do przebywania na obszarach lub w obiektach
chronionych;
3) wzywać osoby do opuszczenia obszaru tub obiektu, w przypadku
stwierdzenia braku uprawnień do przebywania na terenie chronionego
obszaru tub obiektu albo stwierdzenia zakłócenia porządku;
4) ujęcia osób stwarzających, w sposób oczywisty, bezpośrednie
zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego, a także dla chronionego
mienia, w celu niezwłocznego oddania tych osób dowódcy warty;
5) trzymać zabezpieczoną broń z dołączonym magazynkiem, bez
wprowadzonego naboju do komory nabojowej, w położeniu określonym w
tabeli posterunków;
6) nie opuszczać samowolnie posterunku zanim nie zostanie zmieniony lub
zastąpiony, choćby życiu jego groziło niebezpieczeństwo;
7) udzielać pomocy wartownikom z innych posterunków, nie przerywając
ochrony powierzonego mu posterunku;
8) nie dopuszczać na odległość mniejszą niż podana w tabeli posterunków
żadnych osób, z wyjątkiem dowódcy warty i osób mu towarzyszących oraz
wartownika udającego się na zmianę posterunku, znającego aktualne hasło;
9) umieć posługiwać się technicznymi środkami łączności i sygnalizacji
oraz sprzętem pożarniczym;
10) mieć przy sobie legitymację osoby dopuszczonej do posiadania broni,
o której mowa w art.30 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni I
amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549).
48. Wartownikowi na posterunku wolno:
1) oddalać się dla ratowania życia ludzkiego lub mienia, na taką
odległość, aby mógł nadal wykonywać powierzone mu zadania ochronne;
2) odpowiadać tylko na pytania dowódcy warty, a także udzielać krótkich
informacji innym osobom, jeżeli tak przewiduje tabela posterunków;
3) schronić się do budki lub pod grzybek wartowniczy, nie przerywając
wykonywania zadań ochronnych;
4) pić napoje, które za zgodą dowódcy warty może zabrać na posterunek.
49. Szczegółowe obowiązki wartowników określa tabela posterunków.
50. Postępowanie wartownika wobec osób zbliżających się do posterunku:
1) w warunkach dobrej widoczności:
a) wszystkie osoby, z chwilą przekroczenia przez nie granic posterunku,
z wyjątkiem dowódcy warty i osób mu towarzyszących, wartownik po okrzyku
,,Stój — pracownik ochrony” wzywa do zachowania zgodnego z prawem, a w
szczególności, do natychmiastowego porzucenia broni tub niebezpiecznego
narzędzia, odstąpienia od bezprawnych działań tub użycia przemocy oraz
uprzedza, że w razie niepodporządkowania się wezwaniu zostaną, użyte
wobec nich środki przymusu bezpośredniego,
b) w razie niepodporządkowania się wezwaniom, o których mowa w lit, a,
grozi użyciem broni palnej okrzykiem ,,Stój — bo strzelam” i wprowadza
nabój do
komory nabojowej,
c) jeżeli mimo ostrzeżenia ,,Stój bo strzelam” osoba nie podporządkuje
sic wezwaniom, oddaje strzał ostrzegawczy w górę, gdy nie zagraża to
życiu lub zdrowiu pracownika ochrony lub innej osoby; jeżeli to okaże
się nieskuteczne, wartownik stosuje wszelkie możliwe środki przymusu, do
strzału bezpośredniego włącznie,
d) osobie, która zatrzymała się dopiero po ostrzeżeniu ,,Stój — bo
strzelam” lub po strzale ostrzegawczym, wartownik poleca ,,W tył zwrot”,
,,Nie odchodzić —bo strzelam bez ostrzeżenia”. Sam natomiast, nie
przerywając ochrony posterunku, wywołuje dowódcę warty w sposób
określony w tabeli posterunków i przekazuje mu zatrzymaną osobę,
e) w przypadku gdy wszelka zwlokła groziłaby bezpośrednim
niebezpieczeństwem dla życia tub zdrowia pracownika ochrony tub innej
osoby, wartownik używa broni palnej, pomijając procedury określone w
lit. b i c;
2) w warunkach ograniczonej widoczności:
a) gdy z odległości określonej w tabeli posterunków wartownik nie może
rozpoznać zbliżającej się osoby, po okrzyku ,,Stój — pracownik ochrony
kto idzie?”, wzywa osobę do zachowania zgodnego z prawem, a w
szczególności do natychmiastowego porzucenia broni lub niebezpiecznego
narzędzia, odstąpienia od bezprawnych działań lub użycia przemocy oraz
uprzedza, że w razie niepodporządkowania się wezwaniu zostaną użyte
wobec niej środki przymusu bezpośredniego,
b) jeżeli wartownik otrzyma odpowiedź ,,Dowódca warty” lub ,,Zmieniający
wartownik”, poleca ,,Dowódca warty zbliżyć się do rozpoznania, pozostałe
osoby zostać na miejscu”. Zbliżającą się osobę dopuszcza na odległość
umożliwiającą rozpoznanie, a w razie potrzeby poleca jej ,,Oświetlić
twarz” lub ,,Podaj hasło”,
c) jeżeli wartownik rozpozna dowódcę warty lub zmieniającego wartownika
albo usłyszy właściwe hasło, oznajmia: ,,Droga wolna”, oraz pozwala mu i
towarzyszącym osobom zbliżyć się do posterunku,
d) w razie podporządkowania się wezwaniu ,,Stój — pracownik ochrony —kto
idzie?” osoba zatrzyma się, a wartownik stwierdzi, że nie jest nią
dowódca warty lub zmieniający wartownik, poleca jej ,,Wróć”
3) jeżeli osoba podająca się za dowódcę warty lub zmieniającego
wartownika okaże się kim innym lub nie zatrzyma się na pierwsze
wezwanie, to wartownik postępuje
w sposób określony w ppkt 1 lit. b — e.
51. Jeżeli wartownik wprowadził nabój do komory nabojowej lub odciągnął
zamek i nie oddał strzału, to doprowadza broń do pierwotnego stanu.
52. Wartownik wywołuje dowódcę warty za pomocą środków łączności,
sygnalizacji, a w razie ich niesprawności — strzałem w górę w
następujących przypadkach:
1) zatrzymania osoby na posterunku;
2) powstania pożaru na posterunku tub klęski żywiołowej w pobliżu
posterunku;
3) nagłego zachorowania lub zranienia;
4) w innych przypadkach uzasadnionych względami służby ochronnej,
wymagających przybycia na posterunek dowódcy warty.
Rozdział 4
ZASADY STOSOWANIA ŚRODKÓW PRZYMUSU BEZPOŚREDNIEGO
ORAZ UŻYCIA BRONI PALNEJ W SŁUŻBIE OCHRONNEJ 53.
Pracownik ochrony oddziału wart cywilnych przy wykonywaniu zadań ochrony
osób i mienia w granicach chronionych obiektów i obszarów ma prawo do:
1) ustalania uprawnień do przebywania na obszarach lub w obiektach
chronionych oraz legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości;
2) wezwania osób do opuszczenia obszaru tub obiektu w przypadku
stwierdzenia braku uprawnień do przebywania na terenie chronionego
obszaru lub obiektu albo stwierdzenia zakłócenia porządku;
3) ujęcia osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie zagrodzenie
dla życia lub zdrowia ludzkiego, a także dla chronionego mienia w celu
niezwłocznego przekazania tych osób dowódcy warty lub oficerowi
dyżurnemu jednostki wojskowej;
4) stosowania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w pkt 59,
w przypadku zagrożenia dóbr powierzonych ochronie tub odparcia ataku na
pracownika ochrony;
5) użycia broni palnej w następujących przypadkach:
a) w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie lub
zdrowie pracownika ochrony lub innej osoby,
b) przeciwko osobie, która nie zastosowała się do wezwania
natychmiastowego porzucenia broni lub innego niebezpiecznego narzędzia,
którego użycie zagrozić może życiu lub zdrowiu pracownika ochrony albo
innej osoby,
e) przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą, odebrać broń
palną pracownikowi ochrony,
d) w celu odparcia gwałtownego bezpośredniego i bezprawnego zamachu na
ochraniane osoby, wartości pieniężne oraz inne przedmioty wartościowe
lub niebezpieczne.
54. Użycie broni palnej powinno następować w sposób wyrządzający
możliwie najmniejszą szkodę osobie, przeciwko której użyto broni, i nie
może zmierzać do pozbawienia jej życia, a także narażać na
niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia innych osób.
55. Broni palnej nie używa się w stosunku do kobiet o widocznej ciąży,
osób, których wygląd wskazuje na wiek do 13 lat, osób w podeszłym wieku
oraz o widocznej niepełnosprawności.
56. Czynności, o których mowa w pkt 53, powinny być wykonywane w sposób
możliwie najmniej naruszający dobra osobiste osoby, w stosunku do której
zostały podjęte.
57. Pracownik ochrony oddziału wart cywilnych przy wykonywaniu zadań
ochrony osób i mienia poza granicami chronionych obiektów i obszarów ma
prawo do:
1) ujęcia osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie
dla życia lub zdrowia ludzkiego, a także dla konwojowanego mienia w celu
niezwłocznego przekazania tych osób Policji;
2) użycia podczas konwojowania wartości pieniężnych oraz innych
przedmiotów wartościowych lub niebezpiecznych środków przymusu
bezpośredniego, o których mowa w pkt 59 ppkt 1—3 oraz 5—6 lub broni
palnej, w przypadku gwałtownego, bezprawnego zamachu na konwojowane
wartości lub osoby je ochraniające.
58. Pracownik ochrony oddziału wart cywilnych może stosować środki
przymusu bezpośredniego w przypadkach określonych w pkt 53 ppkt 4 i pkt
57 ppkt 2 wyłącznie wobec osób uniemożliwiających wykonanie przez niego
zadań określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i
mienia (Dz. U. Nr 114, poz. 740, z 1999 r. Nr 1 , poz. 95 oraz z 2000 r.
Nr 29, poz. 357).
59. Środkami przymusu bezpośredniego są:
1) siła fizyczna w postaci chwytów obezwładniających oraz podobnych
technik obrony;
2) kajdanki;
3) pałki obronne wielofunkcyjne,
4) psy obronne;
5) paralizatory elektryczne;
6) broń gazowa i ręczne miotacze gazu.
60. Pracownik ochrony oddziału wart cywilnych może stosować środki
przymusu bezpośredniego odpowiadające potrzebom wynikającym z
istniejącej sytuacji i niezbędne do osiągnięcia podporządkowania się
wezwaniu do określonego zachowania.
61. środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w pkt 59 ppkt 3—6,
nie stosuje się wobec kobiet o widocznej ciąży, osób, których wygląd
wskazuje na wiek do 13 lat, osób w podeszłym wieku oraz o widocznej
niepełnosprawności.
62. Szczegółowe prawa pracowników ochrony oraz warunki i sposoby użycia
broni palnej, a także zastosowania środków przymusu bezpośredniego przez
pracowników ochrony — na podstawie art. 36 — 38 ustawy z dnia 22
sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. Nr 114, poz.740, z
1999 r. Nr 11, poz. 95 oraz z 2000 r. Nr 29, poz. 357) — określa:
1) rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 1998 r. w sprawie
szczegółowych warunków i sposobu postępowania pracowników ochrony przy
użyciu broni palnej (Dz. U. Nr 86, poz. 543);
2) rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 1998 r. w sprawie
szczegółowych warunków i sposobów użycia przez pracowników ochrony
środków przymusu bezpośredniego (Dz. U. Nr 89, poz.563);
3) rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1998 r. w sprawie
szczegółowego trybu działań pracowników ochrony, podejmowanych wobec
osób znajdujących się w granicach chronionych obiektów i obszarów (Dz.
U. Nr 144, poz.933).
Wyciągi z wyżej wymienionych przepisów prawnych powinny znajdować się w
wartowni. CZĘŚĆ II
TRYB WYKONYWANIA OCHRONY PRZEZ ODDZIAŁY WART
CYWILNYCH
========================================================
Rozdział I
ORGANIZACJA SŁUŻBY OCHRONNEJ 63. Służbę ochronną pełni
się w celu zapewnienia należytej ochrony osób i mienia wojskowego, a
także terenu jednostki wojskowej, obiektu tub urządzenia wojskowego.
Organizując służbę ochronną należy brać pod uwagę rodzaj, wielkość,
położenie, infrastrukturę obiektu oraz miejsca lub rejony najbardziej
narażone na penetrację. Na tej podstawie ustala się rodzaj i liczbę
posterunków oraz patroli, a także ich rozmieszczenie i sposób pełnienia
służby ochronnej.
64. Przy określaniu sposobu pełnienia służby ochronnej należy
przestrzegać następujących ustaleń:
1) plan pełnienia służby ochronnej powinien być znany tylko osobom do
tego upoważnionym;
2) szczegółowe zadania należy określać wartownikom bezpośrednio przed
udaniem sic ich na posterunki lub patrole.
65. Rozmieszczenie posterunków oraz określenie tras patrolowania powinno
zapewnić skuteczną ochronę terenów jednostek wojskowych, obiektów lub
urządzeń wojskowych. W zależności od sytuacji i potrzeb ochrony, w
oddziałach wart cywilnych może być wprowadzone przez komendanta lub
dowódcę warty, na polecenie dowódcy lub oficera dyżurnego jednostki
wojskowej, wzmocnienie ochrony terenu, obiektu lub urządzenia
wojskowego.
66. W okresie wzmocnienia ochrony przełożeni wartowników obowiązani są
wzmóc nadzór i kontrolę służby ochronnej na posterunkach oraz w czasie
patrolowania, a także zwiększa sic częstotliwość patrolowania i
wzmożenie czujności na posterunkach. W okresie tym zwiększa się również,
na polecenie dowódcy jednostki wojskowej, liczbę posterunków i patroli
ochronnych, przestrzegając by czas pełnienia służby ochronnej przez
wartowników nie przekraczał 24 godzin oraz aby mieli oni co najmniej
tyle godzin wolnych od służby ochronnej ile godzin tę służbę pełnili.
67. Rodzaj ubioru oraz wyposażenie oddziału wart cywilnych określa
komendant oddziału wart cywilnych w porozumieniu z dowódcą jednostki
wojskowej, zgodnie z zestawem należności uzbrojenia i wyposażenia dla
dowódców wart i wartowników oddziału wart cywilnych, w zależności od
kategorii ochranianego obiektu wojskowego określonego w załączniku Nr 3
do regulaminu oraz zgodnie z zestawem należności umundurowania dla
pracowników ochrony oddziałów wart cywilnych.
68. Podczas pożaru, zakłócenia porządku na terenie Chronionego obszaru
lub obiektu, a także w przypadku napadu na ochraniane obiekty lub
włamania do nich, w tym naruszenia systemu ochrony technicznej — dowódca
warty postępuje zgodnie z zasadami określonymi w instrukcji dowódcy
warty, planie ochrony, tabeli posterunków i wytycznymi komendanta.
69. Zasady wchodzenia na teren chronionych obiektów wojskowych, rodzaje
stosowanych przepustek, w tym również przepustek materiałowych oraz tryb
postępowania kontrolerów w tych sprawach, określają odrębne przepisy.
70. Po ogłoszeniu mobilizacji, wprowadzeniu stanu wojennego lub w czasie
wojny ochronę terenów, obiektów i urządzeń jednostek wojskowych
przejmuje od oddziału wart cywilnych, zgodnie z odrębnymi przepisami,
wyznaczony pododdział ochrony i obrony obiektów.
Rozdział 2
ZMIANA WARTY I WARTOWNIKÓW 71. Zmianę wart przeprowadza
się trzy lub dwa razy na dobę, w godzinach ustalonych przez dowódcę
jednostki wojskowej, w której warta cywilna realizuje ochronę.
72. Zmiany wartowników na posterunkach dokonuje się co jedną, dwie lub
trzy godziny, zgodnie z planem pełnienia służby ochronnej na
posterunkach. Przy planowaniu służby ochronnej należy unikać wyznaczania
wartowników do pełnienia jej na tych samych posterunkach oraz w tych
samych godzinach, zwłaszcza od zmierzchu do świtu.
73. Komendanci poligonów wojskowych i obozów ćwiczeń, ze względu na duży
obszar oraz rozmieszczenie posterunków, mogą, ustalić czas zmiany
wartowników na posterunkach w sposób odmienny od zasad określonych w
regulaminie.
74. W celu właściwego przygotowania wartowników wchodzących w skład
warty przyjmującej służbę, komendant przeprowadza z całym składem warty
instruktaż.
75. Miejsce i czas instruktażu określa dowódca jednostki wojskowej z
takim wyliczeniem, aby dowódca warty miał czas na przygotowanie się do
instruktażu, wydanie broni oraz uzyskanie informacji o znakach
rozpoznawczych warty.
76. Do instruktażu wszyscy wartownicy wchodzący w skład warty
obejmującej służbę ochronną ustawiają się z ustalonym wyposażeniem, w
określonym szyku, w miejscu przeprowadzenia instruktażu.
77. Instruktaż warty polega na:
1) sprawdzeniu składu osobowego;
2) sprawdzeniu wyposażenia i uzbrojenia indywidualnego oraz przepisowego
umundurowania;
3) skontrolowaniu znajomości podstawowych obowiązków wartowników i
przepisów regulujących zasady plenienia służby ochronnej;
4) udzieleniu wskazówek i wyjaśnień wynikających z potrzeby służby
ochronnej oraz przekazaniu wartownikom znaków rozpoznawczych.
78. Po instruktażu dowódca warty prowadzi wartę przed wartownię,
wywołuje dowódcę warty zdającej służbę ochronną w celu wymiany znaków
rozpoznawczych. Następnie przyjmuje dokumentację, amunicję oraz
wyposażenie wartowni. Wartownicy warty zdającej służbę ochronną
przebywają przed wartownią.
79. Po wykonaniu czynności wymienionych w pkt 78, dowódca warty
obejmującej służbę ochronną wprowadza wartę do wartowni wydaje
wartownikom amunicję i inne wyposażenie, które wartownicy powinni
posiadać na posterunku. Po załadowaniu amunicji do magazynków podaje
komendę ,,Pierwsza zmiana — POD BROŃ”. Wartownicy pierwszej zmiany warty
obejmującej służbę ochronną ustawiają się przed wartownią, w miejscu
przeznaczonym do ładowania broni, w szeregu, w kolejności numerów
posterunków. Następnie dowódca warty podaje komendę ,,Zmiana od prawego,
pojedynczo, magazynkiem — ŁADUJ”. Po dołączeniu magazynka wartownicy
samodzielnie biorą zabezpieczoną broń — w zależności od jej rodzaju — w
położenie ,,Na pas” lub wkładają do futerału.
80. Pierwsza zmiana warty obejmującej służbę ochronną maszeruje na
posterunki rzędem za dowódcą warty. Dowódca warty zdającej służbę
ochronną, maszeruje z lewej strony dowódcy warty obejmującej służbę
ochronną.
81. Następne zmiany wartowników tej samej warty odbywają się, zgodnie z
planem pełnienia służby ochronnej na posterunkach, na polecenie dowódcy
warty, który osobiście dopilnowuje ładowania broni przez wartowników
udających się samodzielnie na posterunki oraz określa trasy ich dojścia
i powrotu z posterunków.
82. Po zbliżeniu się do posterunku dowódca warty obejmującej służbę
ochronną, zatrzymuje zmianę. Wartownik, który ma objąć służbę ochronną,
na polecenie swojego dowódcy warty przyjmuje posterunek od wartownika
zdającego służbę ochronną.
83. W trakcie samodzielnej zmiany na posterunku, wartownik obejmujący
służbę ochronną podaje wartownikowi zdającemu ,,Hasło”. Po usłyszeniu
,,Odzewu” przystępują do przekazania posterunku.
84. Przekazanie posterunku polega na sprawdzeniu zamknięć, porównaniu
plomb i pieczęci z wzorami, sprawności urządzeń sygnalizacyjnych i
przeciwpożarowych, stanu ochranianego obiektu oraz na przekazaniu
informacji o obiekcie.
85. W razie stwierdzenia nieprawidłowości, a w szczególności uszkodzenia
zamków, kłódek, pieczęci i plomb, drzwi, okien, krat, niesprawności
urządzeń sygnalizacyjnych i łączności, fakt ten odnotowuje się w książce
meldunków oddziału wart cywilnych i przekazuje natychmiast swojemu
przełożonemu. Gdy zmiana wartowników odbywa się samodzielnie, wartownik
nie obejmuje służby ochronnej na posterunku, lecz wzywa dowódcę warty, a
w przypadku wart o jednym posterunku wzywa oficera dyżurnego jednostki
wojskowej.
86. Po wystawieniu ostatniego wartownika pierwszej zmiany warty
obejmującej służbę ochronną, dowódca warty zdającej służbę ochronną
prowadzi zmienionych wartowników przed wartownię w celu rozładowania
broni. Dowódca warty obejmującej służbę ochronną maszeruje z lewej
strony dowódcy warty zdającej służbę ochronną.
87. Rozładowanie broni następuje na komendę dowódcy warty ,,Zmiana od
prawego pojedynczo — ROZŁADUJ”. Wartownicy pod nadzorem dowódcy warty
rozładowują broń, następnie po wprowadzeniu ich do wartowni, czyszczą ją
i zdają do magazynu broni. Po wykonaniu tych czynności dowódca warty
zezwala wartownikom opuścić wartownię. Z Chwilą opuszczenia wartowni
kończą oni pełnienie służby ochronnej.
88. Broń ładuje się i rozładowuje w postawie stojącej, także z
wykorzystaniem stojaka, przy czym lufa powinna być skierowana w stronę
tarczy z napisem ,,TU KIERUJ BROŃ”, pod kątem 45—60 stopni.
89. Ładowanie i rozładowywanie broni nadzoruje bezpośrednio dowódca
warty.
90. Jeżeli wartownicy uzbrojeni są w bagnety, nakładają je na broń przed
załadowaniem, a zdejmują po rozładowaniu broni na komendy ,,Bagnet — NA
BROŃ”, ,,Bagnet — ZDEJMIJ”.
91. Po przekazaniu posterunków oraz wykonaniu czynności wymienionych w
pkt 87, a także po przyjęciu dokumentów, broni, amunicji, kluczy
przechowywanych w wartowni, wyposażenia wartowników i sprzętu
znajdujących się w wartowni i wpisaniu przez dowódcę warty przyjmującej
służbę ochronną uwag o brakach i spostrzeżeniach stwierdzonych podczas
zmiany warty — dowódcy obu wart podpisują meldunek w książce meldunków
oddziału wart cywilnych, po czym składa meldunek przełożonemu o
dokonaniu zmiany warty. Rozdział 3
URZĄDZENIE WARTOWNI I POSTERUNKÓW ORAZ TOK SŁUŻBY OCHRONNEJ
92. Pomieszczenia wartowni wyposaża się w sprzęt i dokumentację zgodnie
z ustaleniami zawartymi w załączniku Nr 4 do regulaminu. Ponadto w
wartowni mogą znajdować się: pomieszczenie dla komendanta i jego
zastępcy, magazyn broni, pomieszczenie czyszczenia broni, podręczny
magazyn, sala wykładowa. Okna muszą, mieć siatki i kraty, a od strony
ulicy lub drogi powinny być wyposażone w żaluzje lub mieć matowe albo
zamalowane szyby. Dla poprawy warunków obrony wartowni na wypadek
czynniej napaści na obiekt oraz w celu zapewnienia warunków
przeciwpożarowych, budynek z tyłu powinien posiadać zewnętrzne drzwi
awaryjne lub otwierane do wewnątrz kratę w oknie. W drzwiach wejściowych
montuje sic okienko tub wziernik albo wideo domofon i zamek od wewnątrz.
W razie potrzeby wartę wyposaża się w niezbędne środki komunikacji.
93. Przy wartowni powinien być plac do zmiany i wywołania warty pod broń
oraz miejsce do ładowania i rozładowania broni — nocą oświetlone —
wyposażone w tarczę zamocowaną na wysokości 2—3 m o wymiarach 50 x 50 cm
z czarnym kołem o średnicy 25 cm i napisem pod nim ,,TU KIERUJ BROŃ”.
Usytuowanie tarczy nie powinno stwarzać zagrożenia dla osób postronnych,
mogących znaleźć się na linii przypadkowego strzału. Przed tablicą mogą
być umieszczone stojaki służące do indywidualnego załadowania i
rozładowania broni, umożliwiające skierowanie broni w kierunku tarczy.
94. Magazyn podręczny przeznaczony jest do przechowywania odzieży
ochronnej i sprzętu szkoleniowego.
95. W pomieszczeniu czyszczenia broni powinien być stół oraz niezbędne
środki do czyszczenia broni. Przy małym stanie osobowym warty miejsce do
czyszczenia broni może znajdować się w izbie ogólnej.
96. Posterunkom zapewnia się bezpośrednią łączność radiową lub
telefoniczną z wartownią, a posterunki zewnętrzne wyposaża się dodatkowo
w budki lub grzybki wartownicze. Stosownie do potrzeb wyposaża się je w
sprzęt gaśniczy, a w szczególności gaśnice, koce gaśnicze, sprzęt
saperski.
97. Przy obiektach stałych podejścia do posterunków i obwodnice powinny
być oświetlone w nocy tak, aby wartownik pełniący służbę ochronną
widział przedpole,a sam znajdował się w cieniu.
98. Aby wzmocnić ochronę i obronę obiektów, można budować stanowiska
ogniowe, szczeliny przeciwlotnicze, schrony i zapory inżynieryjne oraz
wyposażać te obiekty w systemy i urządzenia alarmowe. 0 potrzebie budowy
tych systemów i urządzeń decyduje dowódca jednostki wojskowej.
99. W rejonie posterunku wartownikowi należy zapewnić pole obserwacji i
ostrzału. Do prowadzenia dogodnej obserwacji przedpola ochranianego
terenu, obiektu tub urządzenia mogą być wybudowane wieże wartownicze
przystosowane do zamontowania na nich urządzeń wspomagających
obserwację, takich jak reflektory-szperacze, noktowizory, lornetki.
100. Wyposażenie wartowni i posterunków należy do obowiązków dowódcy
jednostki wojskowej, któremu podlegają ochraniane obiekty.
101. Przebieg służby ochronnej reguluje dowódca warty w oparciu o
wytyczne komendanta, przekazane podczas instruktażu, instrukcję dowódcy
warty i plan pełnienia służby ochronnej.
102. Wartownicy w wartowni mogą czytać książki, pisać, oglądać program
telewizyjny, słuchać radia, grać w szachy, warcaby.
103. Warta występuje pod broń do zmiany i do kontroli, jeżeli liczba
posterunków jest większa nit trzy. W innych przypadkach o wywołaniu
warty pod broń decyduje komendant.
104. Podczas pożaru, naruszenia porządku na terenie chronionego obszaru
lub obiektu oraz w pobliżu wartowni, a także w przypadku napadu na
ochraniane obiekty lub włamania się do nich, dowódca warty postępuje
zgodnie z zasadami określonymi w instrukcji dowódcy warty, planie
ochrony i tabeli posterunków.
105. W obiektach o dużej powierzchni oraz tam, gdzie system posterunków
stałych nie jest skuteczny, służba ochronna może być pełniona systemem
patrolowym.
106. Dowódca warty, na okres nie dłuższy niż godzinę, może doraźnie
wyznaczyć ze zmiany czuwającej patrole w celu:
1) sprawdzenia stanu tub wzmocnienia ochrony obiektu;
2) przywrócenia porządku zakłóconego przez osoby na terenie chronionego
obszaru lub obiektu oraz w rejonie wartowni tub posterunku,
powiadamiając stosownie do zaistniałej sytuacji oficera dyżurnego
jednostki wojskowej lub jednostki organizacyjnej Żandarmerii Wojskowej
albo oficera inspekcyjnego garnizonu.
107. Patrol wyznaczony ze składu warty ma prawa i obowiązki
przysługujące wartownikom.
108. Sposób przekazywania magazynów, składów i pomieszczeń pod ochronę
warty przez magazynierów reguluje instrukcja o ochronie obiektów
wojskowych oraz szczegółowo określa instrukcja dowódcy warty, plan
ochrony i tabela posterunków. Rozdział 4
UZBROJENIE I WYPOSAŻENIE ODDZIAŁÓW WART CYWILNYCH
ORAZ EWIDENCJA I PRZECHOWYWANIE BRONI I AMUNICJI 109.
Wartownicy w czasie pełnienia służby ochronnej na posterunkach, w
patrolu lub konwoju muszą mieć broń palną, amunicję i inne wyposażenie
wymienione w załączniku Nr 3 do regulaminu. Dowódcy rodzajów sił
zbrojnych i Dowódca Garnizonu Warszawa, w zależności od kategorii
ochranianego obiektu, podejmują decyzję o rodzaju uzbrojenia i
wyposażenia oddziałów wart cywilnych w środki przymusu bezpośredniego
podczas ochrony obszarów lub obiektów i urządzeń wojskowych. Broń paIną
i amunicję pracownikom ochrony przydziela się rozkazem dowódcy jednostki
wojskowej, w której etatowo znajduje się oddział wart cywilnych. W razie
braku odpowiedniego rodzaju broni, dowódcy jednostek wojskowych
występują. o jej przydział do organów zaopatrujących.
110. Każdy oddział wart cywilnych powinien posiadać broń palną i
amunicję oraz środki przymusu bezpośredniego na pełny stan pracowników
ochrony zatrudnionych w jednostce wojskowej.
111. Broń palna i amunicja oddziału wart cywilnych podlegają,
szczególnej ochronie i rozliczeniu.
112. Za wyposażenie oddziału wart cywilnych w broń palną i amunicję
odpowiada dowódca oddziału gospodarczego mający na zaopatrzeniu oddział
wart cywilnych, a za sposób i miejsce jej przechowywania odpowiada
dowódca jednostki wojskowej, do której należy ochraniany teren, obiekt
lub urządzenie wojskowe. Za sprawność techniczną broni palnej i amunicji
oraz jej utrzymanie odpowiada komendant. Dokonywanie przeglądów broni
palnej i amunicji pod względem technicznym i utrzymania należy do
obowiązków służb technicznych oddziału gospodarczego. Ewidencję broni
palnej i amunicji prowadzi się według zasad określonych w obowiązujących
w wojsku przepisach w sprawie ewidencji sprzętu uzbrojenia i amunicji.
113. Wartownicy występują z bronią palną i amunicją oraz innymi środkami
przymusu bezpośredniego wyłącznie podczas pełnienia służby ochronnej,
konwoju i szkoleń programowych.
114. Dowódca jednostki wojskowej, w skład której wchodzi ochraniany
teren, obiekt tub urządzenie wojskowe, wydaje dowódcom wart i
wartownikom na czas zatrudnienia w oddziale wart cywilnych legitymacje
osoby dopuszczonej do posiadania broni. Fakt wydania legitymacji
umieszcza się w rozkazie dziennym jednostki wojskowej.
115. Wartownikom wydaje się broń palną im przydzieloną i amunicję na
czas pełnienia służby ochronnej za pokwitowaniem w książce ewidencji
mienia służby uzbrojenia i elektroniki wydawanego z pododdziału i
przekazywanego do naprawy, po okazaniu legitymacji osoby dopuszczonej do
posiadania broni. Po zakończeniu służby ochronnej na posterunkach broń i
amunicję odbiera się.
116. Wartownicy przy pobieraniu i wydawaniu broni palnej każdorazowo
powinni sprawdzić jej sprawność. 0 wszystkich uszkodzeniach broni palnej
i amunicji należy natychmiast powiadamiać przełożonych.
117. Czyszczenie broni palnej w wartowni może odbywać się pod
bezpośrednim nadzorem dowódcy warty bez jej całkowitego rozkładania.
Wszelkie naprawy broni palnej mogą być dokonywane tytko w warsztatach
rusznikarskich.
118. Broń palną wartowników należy przechowywać w sposób następujący:
1) broń wartowników, którzy nie pełnią służby ochronnej, powinna
znajdować sic w oddzielnym, właściwie zabezpieczonym i oplombowanym
magazynie broni w odpowiednio przygotowanych metalowych szafach lub na
stojakach;
2) broń wartowników przebywających w wartowni musi być rozładowana i
zabezpieczona, zamki zamknięte, bagnety zdjęte oraz umieszczona w
stojakach tub metalowych szafach w izbie ogólnej wartowni. Ładownicę z
załadowanym magazynkiem kładzie się obok broni;
3) jeżeli niemożliwe jest przechowywanie broni w pomieszczeniach
wymienionych w ppkt 1, należy ją przechowywać w przygotowanych do tego
celu szafach znajdujących się w pomieszczeniu dowódcy warty.
119. W wartowni muszą być dwa komplety amunicji do danego rodzaju
uzbrojenia. Jeden komplet amunicji powinien pozwolić na jednokrotne
załadowanie magazynka karabinka tub pistoletu maszynowego albo dwóch
magazynków pistoletu.
120. Dowódca warty wydaje każdemu wartownikowi, za pokwitowaniem w
książce ewidencji mienia służby uzbrojenia i elektroniki wydawanego z
pododdziału i przekazywanego do naprawy, komplet amunicji przed objęciem
służby ochronnej i odbiera ją po zakończeniu służby ochronnej. Drugi
komplet amunicji przechowuje się w skrzyni metalowej tub sejfie w
paletach. w magazynie broni znajdującym się w wartowni lub w
pomieszczeniu dowódcy warty i wydaje warcie przyjmującej służbę
ochronną.
121. Amunicję używaną przez wartowników w czasie pełnienia służby
ochronnej wymienia się co pół roku. Rozdział 5
DOKUMENTACJA SŁUŻBY OCHRONNEJ 122. W zakresie służby
ochronnej oddział wart cywilnych powinien posiadać i prowadzić
dokumentację, określoną w załączniku Nr 4 do regulaminu, a ponadto:
1) książkę ewidencji mienia służby uzbrojenia według numerów — wzór MON
Uzbr. zp/6;
2) książkę ewidencji mienia służby uzbrojenia i elektroniki wydawanego z
pododdziału i przekazywanego do naprawy — wzór MON Ekspl. 49;
3) plan pełnienia służby ochronnej oddziału wart cywilnych, określony w
załączniku Nr 6 do regulaminu;
4) plan pełnienia służby ochronnej na posterunkach, określony w
załączniku Nr 7 do regulaminu;
5) tabelę posterunków, określoną w załączniku Nr 8 do regulaminu.
CZĘŚĆ III
SZKOLENIE PRACOWNIKÓW OCHRONY
============================================
ZASADY ORGANIZACJI SZKOLENIA PRACOWNIKÓW OCHRONY 123. W
celu stałego podnoszenia swoich kwalifikacji służbowych wartownicy
powinni szkolić się co najmniej 4 godziny w ciągu miesiąca w dniach i
godzinach ustalonych przez dowódcę jednostki wojskowej tak, aby
szkoleniem objęty został cały stan osobowy oddziału wart cywilnych. Czas
szkolenia wlicza się do czasu pracy pracownika ochrony. Za ten czas ma
on prawo do wynagrodzenia płatnego według zasad obowiązujących przy
obliczaniu wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy.
124. Nowozatrudnionych wartowników, przed ich przystąpieniem do
wykonywania zadań ochronnych w jednostce wojskowej, należy przeszkolić z
budowy i zasad posługiwania się bronią palną oraz należy przeprowadzić z
nimi strzelania z broni, będącej na wyposażeniu oddziału wart cywilnych.
125. Szkolenie, o którym mowa w pkt 123 powinno obejmować:
1) wybrane elementy prawne ochrony osób i mienia;
2) wybrane elementy profilaktyki przestępczości zorganizowanej;
3) szkolenie ogniowe, w tym szkolenie z zasad bezpieczeństwa dotyczących
broni palnej i amunicji;
4) samoobronę;
5) wybrane problemy psychologiczno-zawodowych kryteriów działalności
ochronnej osób i mienia;
6) szkolenie przeciwpożarowe;
7) powszechną obronę przeciwlotniczą;
8) szkolenie sanitarne;
9) kształcenie obywatelskie.
126. Tematykę ustala na każdy miesiąc, w porozumieniu z dowódcami wart,
komendant oddziału wart cywilnych, a zatwierdza dowódca jednostki
wojskowej. W jednostkach wojskowych, w których nie ma etatowego
komendanta oddziału wart cywilnych, plan szkolenia wartowników ustala
osoba wyznaczona przez dowódcę jednostki wojskowej. Do szkolenia
doskonalącego należy włączyć tematykę związaną z zachowaniem się
wartowników w czasie napadu na posterunek lub ochraniany obiekt,
przeciwdziałaniem łatwemu dostępowi do chronionych terenów, obiektów lub
urządzeń oraz zaborowi broni palnej będącej na wyposażeniu wartowników.
W czasie praktycznego szkolenia należy wyrabiać u wartowników nawyki
poruszania się skrycie (w cieniu) na posterunkach w porze nocnej,
wykorzystując do tego obiekty i ukształtowanie terenu.
127. Po zakończeniu pełnego, rocznego cyklu szkoleniowego, przeprowadza
sic egzaminy z przedmiotów decydujących o poziomie służby ochronnej.
Wartownicy zdają. egzaminy oddzielnie u każdego prowadzącego zajęcia
szkoleniowe, który określa zasady zdawania egzaminu oraz ostateczny
termin jego złożenia. Wyniki egzaminów odnotowuje się w dziennikach
lekcyjnych.
128. Szkolenie wartowników prowadzi, z zastrzeżeniem pkt 34 ppkt 5 1 pkt
129, komendant oddziału wart cywilnych lub inne osoby legitymujące się
odpowiednim przygotowaniem merytorycznym i metodycznym, wyznaczone — na
wniosek komendanta — przez dowódcę jednostki wojskowej. Do realizacji
procesu szkolenia należy także angażować przedstawicieli służby
wojskowego wymiaru sprawiedliwości lub obsługi prawnej oraz Żandarmerii
Wojskowej.
129. Komendanci i ich zastępcy szkolą się na okresowych kursach
organizowanych — co najmniej raz na dwa lata — przez dowództwa rodzajów
Sił Zbrojnych oraz Dowództwo Garnizonu Warszawa.
130. W jednostkach wojskowych, w których ze względu na małe składy
osobowe oddziałów wart cywilnych, nie można organizować szkolenia w
grupach mających co najmniej 7 osób, należy opracować wspólny plan
szkolenia dla kilku oddziałów lub szkolenie prowadzić w formie
samokształcenia pod nadzorem komendantów albo dowódców wart.
131. Dowódcy jednostek wojskowych zatrudniający pracowników ochrony
egzekwują od komendantów ochrony należyte materiałowe zabezpieczenie
zajęć i odpowiednie przygotowanie się do nich wykładowców lub
instruktorów.
132. Strzelanie dla wartowników należy prowadzić wyłącznie pod
bezpośrednim kierownictwem osoby wyznaczonej rozkazem dowódcy jednostki
wojskowej.
ZAŁĄCZNIKI DO
DECYZJI: (dostępne na CD - szczegóły w dziale STREFA)
ZAŁĄCZNIKI DO
REGULAMINU |
