Dz.U.1998.27.153
Dz.U.2005.182.1527
Dz.U.2010.105.656
ROZPORZĄDZENIE
RADY MINISTRÓW
z dnia 17 lutego 1998 r.
w sprawie określenia warunków i sposobu użycia
środków przymusu bezpośredniego i użycia broni palnej przez
funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz warunków i sposobu
użycia środków przymusu bezpośredniego, a także zasad użycia
broni palnej przez pododdziały odwodowe Straży Granicznej
Na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 12 października 1990
r. o Straży Granicznej (Dz. U. Nr 78, poz. 462, z 1991 r. Nr
94, poz. 422, z 1992 r. Nr 54, poz. 254, z 1993 r. Nr 12, poz.
52, z 1994 r. Nr 53, poz. 214, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, Nr 34,
poz. 163 i Nr 104, poz. 515, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr
124, poz. 583 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 88, poz. 554
i Nr 121, poz. 770) zarządza się, co następuje:
Rozdział 1
Warunki i sposób użycia środków przymusu bezpośredniego przez
funkcjonariuszy Straży Granicznej
§ 1.
Funkcjonariusze Straży Granicznej, zwani dalej
"funkcjonariuszami", mogą stosować środki przymusu
bezpośredniego, z zachowaniem warunków i zasad określonych w
art. 23 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży
Granicznej (Dz. U. Nr 78, poz. 462, z 1991 r. Nr 94, poz. 422,
z 1992 r. Nr 54, poz. 254, z 1993 r. Nr 12, poz. 52, z 1994 r.
Nr 53, poz. 214, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, Nr 34, poz. 163 i Nr
104, poz. 515, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 124, poz. 583
oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz.
770), zwanej dalej "ustawą".
§ 2.
1. Środki przymusu bezpośredniego mogą być stosowane po
uprzednim wezwaniu do zachowania się zgodnego z prawem oraz po
bezskutecznym uprzedzeniu o ich użyciu.
2. Funkcjonariusz może odstąpić od wzywania osoby do
zachowania zgodnego z prawem oraz od uprzedzenia o
zastosowaniu środków przymusu bezpośredniego, jeżeli zwłoka
groziłaby niebezpieczeństwem dla:
1) życia lub zdrowia ludzkiego,
2) mienia, jeżeli jednocześnie bezpośrednio jest zagrożone
życie, zdrowie lub wolność człowieka.
3. Środki przymusu bezpośredniego stosuje się w taki sposób,
aby osiągnięcie podporządkowania się wydanym na podstawie
prawa poleceniom powodowało możliwie najmniejszą dolegliwość.
4. Można stosować jednocześnie różne środki przymusu
bezpośredniego, jeżeli jest to konieczne do osiągnięcia
podporządkowania się wydanym poleceniom.
5. Od dalszego stosowania środków przymusu bezpośredniego
należy odstąpić, gdy osoba, wobec której użyto tych środków,
podporządkowała się wydanym poleceniom.
6. Wobec kobiet o widocznej ciąży, osób, których wygląd
wskazuje na wiek do 13 lat, starców oraz osób o widocznym
kalectwie stosuje się wyłącznie chwyty obezwładniające.
§ 3.
Funkcjonariusz ma prawo stosować następujące środki przymusu
bezpośredniego:
1) siłę fiizyczną w postaci chwytów obezwładniających oraz
podobnych technik obrony lub ataku,
2) urządzenia techniczne w postaci kajdanek, prowadnic,
kaftanów bezpieczeństwa, pasów obezwładniających lub siatek
obezwładniających, a także kolczatek drogowych lub innych
przeszkód umożliwiających zatrzymanie pojazdu,
3) indywidualne chemiczne środki obezwładniające w postaci
broni gazowej i ręcznych miotaczy gazu,
4) psy służbowe,
5) pałki służbowe,
6) pociski niepenetracyjne, miotane z broni palnej,
7) paralizatory elektryczne.
§ 4.
1. Siłę fizyczną można stosować w celu odparcia czynnej
napaści lub zmuszenia do wykonania polecenia albo zatrzymania
osoby ściganej.
2. Używając siły fizycznej nie wolno zadawać uderzeń, chyba że
funkcjonariusz działa w obronie koniecznej albo w celu
odparcia zamachu na życie lub zdrowie ludzkie.
§ 5.
1. Kajdanki można stosować wobec osób zatrzymanych lub
doprowadzanych, w celu udaremnienia ucieczki albo zapobieżenia
czynnej napaści lub czynnemu oporowi.
2. O założeniu kajdanek funkcjonariusz decyduje samodzielnie
lub stosuje je na polecenie bezpośredniego przełożonego, sądu
lub prokuratora.
3. Kajdanki zakłada się na ręce trzymane z przodu. W przypadku
gdy osoba jest agresywna lub niebezpieczna, można założyć
kajdanki na ręce trzymane z tyłu.
4. Kajdanki zdejmuje się niezwłocznie po wprowadzeniu osoby do
pomieszczenia służbowego oraz na czas przesłuchania, chyba że
prowadzący przesłuchanie zarządzi inaczej.
5. Kajdanek nie stosuje się wobec osób poniżej 17 lat, z
wyjątkiem nieletnich w wieku powyżej 15 lat podejrzanych o
popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu.
§ 6.
1. Prowadnice można stosować w przypadkach, o których mowa w §
5 ust. 1, wobec osób, które nie ukończyły 17 lat.
2. Jeden z uchwytów prowadnicy funkcjonariusz zakłada na rękę
nieletniego, drugi zakłada sobie na rękę lub trzyma w ręku.
3. Przepisy § 2 ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio.
§ 7.
1. Kaftany bezpieczeństwa, pasy obezwładniające lub siatki
obezwładniające można stosować wobec osób, które swoim
zachowaniem stwarzają niebezpieczeństwo dla:
1) życia lub zdrowia ludzkiego,
2) mienia, jeżeli jednocześnie bezpośrednio jest zagrożone
życie, zdrowie lub wolność człowieka
- jeżeli zastosowanie innych środków przymusu bezpośredniego
jest niemożliwe albo okazało się bezskuteczne.
2. Siatkę obezwładniającą można stosować także:
1) w pościgu za osobą, wobec której istnieje uzasadnione
podejrzenie popełnienia przestępstwa,
2) w celu udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej lub
doprowadzanej.
3. Kaftany bezpieczeństwa lub pasy obezwładniające można
stosować wobec osób przebywających w pomieszczeniach
służbowych w razie:
1) agresywnego zachowania się,
2) samoagresji,
3) niszczenia mienia.
4. Polecenie zastosowania kaftana bezpieczeństwa, pasa
obezwładniającego lub siatki obezwładniającej wydaje właściwy
terenowy organ Straży Granicznej, o którym mowa w art. 5 ust.
1 ustawy, lub osoba przez niego upoważniona, a podczas ich
nieobecności -dyżurny operacyjny (kierownik zmiany).
5. W czasie wykonywania zadań w ochronie granicy państwowej, w
szczególności patrolu lub doprowadzania, polecenia użycia
środków, o których mowa w ust. 1, wydaje bezpośredni
przełożony funkcjonariuszy wykonujących zadanie.
§ 8.
Stosowanie środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w §
5-7, nie może powodować nadmiernego ucisku na żuchwę i szyję,
klatkę piersiową i jamę brzuszną, utrudniać oddychania i
tamować obiegu krwi.
§ 9.
1. Osobom, w stosunku do których użyto kaftana bezpieczeństwa,
pasa obezwładniającego lub siatki obezwładniającej, należy
niezwłocznie zapewnić podjęcie wobec nich medycznych działań
ratowniczych, w rozumieniu przepisów o Państwowym Ratownictwie
Medycznym, jeżeli zaistnieją wskazania zdrowotne do podjęcia
takich działań.
2. Kaftan bezpieczeństwa, pas obezwładniający lub siatkę
obezwładniającą zdejmuje się niezwłocznie, jeżeli ustały
przyczyny stanowiące podstawę ich założenia lub na wniosek
lekarza.
§ 10.
1. Kolczatka drogowa lub inna przeszkoda umożliwiająca
zatrzymanie pojazdu może być zastosowana przez umundurowanego
funkcjonariusza do zatrzymania pojazdu prowadzonego przez
osobę, która nie zatrzymała się mimo odpowiedniego sygnału,
gdy:
1) istnieje uzasadnione podejrzenie przekroczenia granicy
Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia lub
popełnienia przez nią innego przestępstwa,
2) przewozi ona osobę, co do której istnieje uzasadnione
podejrzenie popełnienia przez nią przestępstwa lub przewożenia
przedmiotów pochodzących z przestępstwa.
2. Środki przymusu bezpośredniego, o których mowa w ust. 1,
mogą być także użyte do zatrzymania pojazdu prowadzonego przez
osobę, która nie poddała się kontroli granicznej.
3. Kolczatki drogowej nie stosuje się do zatrzymania pojazdów
jednośladowych.
§ 11.
1. Zastosowanie kolczatki drogowej lub innej przeszkody należy
poprzedzić:
1) sygnałem zatrzymania podanym przez umundurowanego
funkcjonariusza w sposób zrozumiały i widoczny dla kierowcy
zatrzymywanego pojazdu,
2) wstrzymaniem ruchu drogowego w obu kierunkach na
odległość nie mniejszą niż 100 m od kolczatki lub innej
przeszkody.
3) sygnałem zatrzymania, podanym przez umundurowanego
funkcjonariusza w sposób zrozumiały i widoczny dla kierowcy
zatrzymywanego pojazdu,
4) wstrzymaniem ruchu drogowego w obu kierunkach na odległość
nie mniejszą niż 100 m od kolczatki lub innej przeszkody.
2. W przypadku blokowania drogi oznakowanym pojazdem Straży
Granicznej można odstąpić od wstrzymania ruchu drogowego.
3. Polecenie zastosowania kolczatki drogowej wydaje przełożony
wyznaczający zadanie. Użycie jej może nastąpić tylko na
polecenie bezpośredniego przełożonego funkcjonariuszy
wykonujących zadanie.
§ 12.
1. Indywidualne chemiczne środki obezwładniające można
stosować w przypadku:
1) odpierania czynnej napaści,
2) pokonywania czynnego oporu,
3) pościgu za osobą, wobec której istnieje uzasadnione
podejrzenie popełnienia przestępstwa,
4) udaremniania ucieczki osoby zatrzymanej lub doprowadzanej,
5) przeciwdziałania niszczeniu mienia.
2. Indywidualne chemiczne środki obezwładniające stosuje się
ręcznie albo miota z broni palnej.
3. Indywidualne chemiczne środki obezwładniające należy
stosować ostrożnie, uwzględniając ich właściwości mogące
stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzkiego.
4. O użyciu indywidualnego chemicznego środka
obezwładniającego wobec określonej osoby funkcjonariusz
decyduje samodzielnie lub stosuje go na polecenie
bezpośredniego przełożonego.
§ 13.
1. Pies służbowy może być wykorzystany w przypadkach:
1) odpierania czynnej napaści,
2) pokonywania czynnego oporu,
3) pościgu za osobą usiłującą przekroczyć granicę
Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia lub wobec
której istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia innego
przestępstwa,
4) udaremniania ucieczki osoby zatrzymanej lub doprowadzanej.
2. Pies służbowy powinien mieć założony kaganiec, z wyjątkiem
przypadku, gdy:
1) jest wykorzystywany do odpierania czynnej napaści,
2) zachodzi uzasadniona obawa zagrożenia życia lub zdrowia
ludzkiego w czasie wykonywania obowiązków służbowych przez
funkcjonariusza.
3. O wykorzystaniu psa służbowego funkcjonariusz decyduje
samodzielnie lub używa go na polecenie bezpośredniego
przełożonego.
§ 14.
1. Pałka służbowa może być stosowana w razie:
1) odpierania czynnej napaści,
2) pokonywania czynnego oporu,
3) przeciwdziałania niszczeniu mienia.
2. Zabrania się:
1) zadawania uderzeń uchwytem pałki służbowej,
2) stosowania pałki służbowej wobec osób:
a) stawiających bierny opór, chyba że zastosowanie siły
fizycznej okazało się bezskuteczne,
b) do których zastosowano kajdanki, prowadnice, kaftany
bezpieczeństwa, pasy obezwładniające lub siatki
obezwładniające,
3) zadawania uderzeń lub pchnięć pałką służbową w głowę,
szyję, brzuch i nieumięśnione oraz szczególnie wrażliwe części
ciała, a także stosowania patki służbowej do zakładania na te
części ciała blokady lub dźwigni.
3. Dopuszcza się uderzenia i pchnięcia pałką służbową, a także
jej stosowanie do zakładania blokady i dźwigni na wszystkie
części ciała w celu odparcia bezpośredniego, bezprawnego
zamachu na życie albo zdrowie własne lub innej osoby.
§ 14a.
1. Pociski niepenetracyjne, o których mowa w § 3 pkt 6, mogą
być wyłącznie pociskami gumowymi miotanymi z broni palnej
gładkolufowej, broni alarmowej albo sygnałowej.
2. Pociski niepenetracyjne można stosować w przypadkach:
1) odpierania bezpośredniego bezprawnego zamachu przeciwko
życiu lub zdrowiu ludzkiemu albo w pościgu za sprawcą takiego
zamachu,
2) przeciwdziałania niszczeniu mienia, jeżeli jednocześnie
bezpośrednio jest zagrożone życie lub zdrowie człowieka,
3) zbiorowego zakłócenia porządku publicznego.
3. Pociski niepenetracyjne mogą być stosowane w budynkach w
przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2.
4. Pociski niepenetracyjne stosuje się:
1) oddając strzał ostrzegawczy (salwę ostrzegawczą) w górę,
2) celując w kończyny dolne.
5. O użyciu pocisków niepenetracyjnych decyduje:
1) właściwy terenowy organ Straży Granicznej, o którym mowa w
art. 5 ust. 1 ustawy, lub osoba przez niego upoważniona, a
podczas ich nieobecności - dyżurny operacyjny (kierownik
zmiany),
2) w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2,
funkcjonariusz samodzielnie lub jego bezpośredni przełożony.
§ 14b.
1. Paralizatory elektryczne można stosować, jeżeli
zastosowanie innych środków przymusu bezpośredniego jest
niemożliwe lub okazało się bezskuteczne, w przypadkach:
1) obezwładniania osoby niepodporządkowującej się wezwaniu do
natychmiastowego porzucenia niebezpiecznego narzędzia,
2) odpierania czynnej napaści,
3) pokonywania czynnego oporu,
4) dokonywania zatrzymania osoby lub bezpośredniego pościgu za
osobą, wobec której zachodzi przypuszczenie popełnienia
przestępstwa,
5) udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej lub doprowadzanej,
6) przeciwdziałania niszczeniu lub kradzieży mienia.
2. Paralizator elektryczny stosuje się z zachowaniem
ostrożności, uwzględniając jego właściwości mogące stanowić
zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego.
3. O użyciu paralizatora elektrycznego wobec określonej osoby
funkcjonariusz decyduje samodzielnie lub używa go na polecenie
bezpośredniego przełożonego.
§ 15.
1. Jeżeli wskutek zastosowania środka przymusu bezpośredniego
nastąpiło zranienie osoby, a w przypadku zastosowania
indywidualnego chemicznego środka obezwładniającego nastąpiło
silne podrażnienie błon śluzowych, funkcjonariusz jest
obowiązany:
1) natychmiast udzielić tej osobie pierwszej pomocy, a w razie
potrzeby spowodować podjęcie wobec niej medycznych działań
ratowniczych, w rozumieniu przepisów o Państwowym Ratownictwie
Medycznym,
2) niezwłocznie powiadomić o zdarzeniu bezpośredniego
przełożonego.
2. Medyczne działania ratownicze, w rozumieniu przepisów o
Państwowym Ratownictwie Medycznym, podejmuje się zawsze w
stosunku do kobiety ciężarnej, wobec której użyto środka
przymusu bezpośredniego.
3. Jeżeli w wyniku użycia środka przymusu bezpośredniego
nastąpiła śmierć osoby, funkcjonariusz jest obowiązany do
zabezpieczenia śladów na miejscu zdarzenia i niedopuszczenia
na to miejsce osób postronnych oraz, w miarę możliwości, do
ustalenia świadków zdarzenia, natomiast właściwy terenowy
organ Straży Granicznej niezwłocznie zawiadamia o tym
bezpośredniego przełożonego oraz prokuratora.
§ 16.
1. Fakt zastosowania środka przymusu bezpośredniego
funkcjonariusz dokumentuje w książce służby oraz sporządza
pisemny raport do przełożonego.
2. Raport, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1) stopień służbowy, imię i nazwisko funkcjonariusza,
2) czas i miejsce zastosowania środka przymusu bezpośredniego,
3) dane osoby, wobec której zastosowano środek przymusu
bezpośredniego,
4) szczególne powody oraz rodzaj zastosowanego środka przymusu
bezpośredniego,
5) opis postępowania poprzedzającego zastosowanie środków
przymusu bezpośredniego,
6) skutki zastosowania środka przymusu bezpośredniego,
7) w razie potrzeby określenie sposobu realizacji przepisów §
2 i 15,
8) inne ważne okoliczności zdarzenia,
9) dane ustalonych świadków zdarzenia,
10) podpis funkcjonariusza sporządzającego raport.
§ 17.
Przełożony jest obowiązany każdorazowo zbadać zasadność,
warunki i sposób zastosowania środków przymusu bezpośredniego
przez podległych mu funkcjonariuszy.
Rozdział 2
Postępowanie przy użyciu broni palnej przez funkcjonariuszy
Straży Granicznej
§ 18.
1. Funkcjonariusze mają prawo użycia broni palnej w
przypadkach, o których mowa w art. 24 ust. 1 ustawy.
2. Przez użycie broni palnej należy rozumieć oddanie strzału w
kierunku osoby w celu jej obezwładnienia, po wyczerpaniu trybu
postępowania, o którym mowa w § 19.
3. Używając broni palnej, funkcjonariusze są obowiązani
postępować ze szczególną rozwagą, traktując broń palną jako
ostateczny środek działania.
§ 19.
1. Funkcjonariusze przed użyciem broni palnej są obowiązani:
1) po okrzyku "Stój - Straż Graniczna" wezwać osobę do
zachowania zgodnego z prawem, a w szczególności do
natychmiastowego porzucenia broni lub niebezpiecznego
narzędzia, zaniechania ucieczki, odstąpienia od bezprawnych
działań lub użycia przemocy,
2) w razie niepodporządkowania się wezwaniom, o których mowa w
pkt 1, zagrozić użyciem broni palnej, wzywając "Stój bo
strzelam",
3) oddać strzał ostrzegawczy w sposób nie zagrażający życiu
lub zdrowiu ludzkiemu, jeżeli wezwania, o których mowa w pkt 1
i 2, okażą się bezskuteczne.
2. Przepisów ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy wszelka
zwłoka zagrażałaby życiu ludzkiemu.
3. Użycie broni palnej w sytuacji, o której mowa w ust. 2,
poprzedza się okrzykiem "Stój - Straż Graniczna".
4. Użycie broni przez oddanie strzału nie może spowodować
ostrzelania terytorium państwa sąsiedniego.
§ 20.
Broni palnej nie używa się w przypadkach, o których mowa w
art. 24 ust. 1 pkt 7, 8 i 10 ustawy, w stosunku do kobiet o
widocznej ciąży, osób, których wygląd wskazuje na wiek do 13
lat, starców oraz osób o widocznym kalectwie.
§ 21.
1. Jeżeli wskutek użycia broni palnej nastąpiło zranienie
osoby, funkcjonariusz jest obowiązany natychmiast udzielić tej
osobie pierwszej pomocy, a także spowodować podjęcie wobec
niej medycznych działań ratowniczych, w rozumieniu przepisów o
Państwowym Ratownictwie Medycznym.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, oraz gdy w wyniku
użycia broni palnej nastąpiła śmierć osoby lub szkoda w
mieniu, funkcjonariusz jest obowiązany do:
1) zabezpieczenia śladów na miejscu zdarzenia i
niedopuszczenia na to miejsce osób postronnych,
2) w miarę możliwości, ustalenia świadków zdarzenia.
§ 22.
1. O każdym przypadku użycia broni palnej funkcjonariusz jest
obowiązany niezwłocznie powiadomić bezpośredniego przełożonego
oraz sporządzić pisemny raport do przełożonego.
1a. Raport, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1) stopień służbowy, imię i nazwisko funkcjonariusza,
2) czas i miejsce użycia broni palnej,
3) dane osoby, wobec której użyto broni palnej,
4) szczególne powody oraz rodzaj użytej broni palnej,
5) opis postępowania poprzedzającego użycie broni palnej,
6) skutki użycia broni palnej,
7) w razie potrzeby określenie sposobu realizacji przepisów §
18 i 21,
8) inne ważne okoliczności zdarzenia,
9) dane ustalonych świadków zdarzenia,
10) podpis funkcjonariusza sporządzającego raport.
2. Bezpośredni przełożony funkcjonariusza jest obowiązany do
niezwłocznego zabezpieczenia wszelkich śladów i dowodów
związanych z użyciem broni palnej oraz udzielenia
funkcjonariuszowi niezbędnej pomocy.
§ 23.
Właściwy terenowy organ Straży Granicznej jest obowiązany:
1) niezwłocznie zawiadomić o każdym przypadku użycia broni
palnej bezpośredniego przełożonego, a jeżeli w wyniku użycia
broni nastąpiła śmierć lub zranienie osoby - również
prokuratora,
2) zbadać, czy użycie broni palnej nastąpiło zgodnie z
obowiązującymi przepisami.
Rozdział 3
Zasady użycia środków przymusu bezpośredniego oraz broni
palnej przez pododdziały odwodowe Straży Granicznej
§ 24.
1. Pisemne polecenie użycia środków przymusu bezpośredniego, o
których mowa w § 3, przez pododdziały odwodowe Straży
Granicznej, zwane dalej "pododdziałami", wydaje komendant
oddziału Straży Granicznej, zwany dalej "komendantem".
2. Polecenie, o którym mowa w ust. 1, nie jest wymagane, gdy
zwłoka groziłaby niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia
ludzkiego, a także bezpośrednim zamachem na nienaruszalność
granicy państwowej.
3. Użycie środków przymusu bezpośredniego następuje na
polecenie dowódcy pododdziału odwodowego Straży Granicznej,
zwanego dalej "dowódcą".
4. Dowódca, przed wydaniem polecenia użycia środków przymusu
bezpośredniego, jest obowiązany:
1) wezwać do zachowania zgodnego z prawem, a zwłaszcza
porzucenia broni lub niebezpiecznych narzędzi, zaniechania
bezprawnych działań lub stosowania przemocy,
2) uprzedzić o użyciu środków przymusu bezpośredniego.
5. Przepisu ust. 4 nie stosuje się w sytuacji, o której mowa w
ust. 2.
§ 25.
Komendant jest obowiązany każdorazowo zbadać zasadność,
warunki i sposób zastosowania środków przymusu bezpośredniego
przez podległe pododdziały.
§ 26.
1. Pododdziały mają prawo użycia broni palnej w przypadkach, o
których mowa w art. 24 ust. 1 ustawy.
2. Użycie broni palnej w działaniach granicznych pododdziału
może nastąpić tylko na polecenie dowódcy, po uprzednim
otrzymaniu pisemnego polecenia komendanta.
3. Pisemne polecenie komendanta nie jest wymagane, gdy wszelka
zwłoka groziłaby bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia
ludzkiego.
4. Dowódca, przed wydaniem polecenia użycia broni palnej przez
pododdział, jest obowiązany:
1) wezwać do zachowania zgodnego z prawem, a zwłaszcza
porzucenia broni lub niebezpiecznych narzędzi, zaniechania
bezprawnych działań lub stosowania przemocy,
2) uprzedzić o użyciu środków przymusu bezpośredniego,
3) ponowić wezwanie do zachowania zgodnego z prawem,
4) zagrozić użyciem broni palnej,
5) wydać polecenie oddania strzałów ostrzegawczych w sposób
nie zagrażający życiu lub zdrowiu ludzkiemu.
5. Przepisu ust. 4 pkt 1-4 nie stosuje się w sytuacji, o
której mowa w ust. 3.
6. Przepis § 20 stosuje się.
§ 27.
Przerwanie użycia środków przymusu bezpośredniego lub broni
palnej przez pododdziały następuje na polecenie dowódcy
natychmiast po osiągnięciu celu, do którego ich użyto, lub na
polecenie komendanta.
§ 28.
1. Jeżeli wskutek użycia środków przymusu bezpośredniego lub
broni palnej nastąpiło zranienie osoby, dowódca jest
obowiązany spowodować natychmiastowe udzielenie osobie
poszkodowanej pierwszej pomocy oraz podjęcie wobec niej
medycznych działań ratowniczych, w rozumieniu przepisów o
Państwowym Ratownictwie Medycznym.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, oraz gdy w wyniku
użycia środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej
nastąpiła śmierć osoby albo szkoda w mieniu, dowódca jest
obowiązany do niezwłocznego zabezpieczenia wszelkich śladów i
dowodów na miejscu zdarzenia.
3. Jeżeli wskutek użycia środków przymusu bezpośredniego lub
broni palnej nastąpiła śmierć lub zranienie osoby, dowódca
niezwłocznie zawiadamia o tym bezpośredniego przełożonego.
§ 29.
W razie rozproszenia pododdziału i niemożności nawiązania
przez funkcjonariusza kontaktu z dowódcą, funkcjonariusz ma
prawo użycia broni palnej w przypadkach, o których mowa w art.
24 ust. 1 ustawy, z zachowaniem wymogów, o których mowa w §
18-22.
§ 30.
1. Każdy przypadek zastosowania środków przymusu
bezpośredniego lub użycia broni palnej dowódca dokumentuje w
książce działań granicznych, a po zakończeniu działań
granicznych sporządza pisemny raport do przełożonego.
2. Raport, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1) stopień służbowy, imię i nazwisko dowódcy,
2) określenie liczebności pododdziału, czasu i miejsca
zastosowania środka przymusu bezpośredniego lub użycia broni
palnej,
3) szczegółowe powody oraz rodzaj zastosowanego środka
przymusu bezpośredniego lub użytej broni palnej ze wskazaniem
trybu wydania polecenia zastosowania tego środka lub użycia
broni palnej,
4) opis postępowania poprzedzającego zastosowanie środków
przymusu bezpośredniego lub użycia broni palnej,
5) skutki zastosowania środka przymusu bezpośredniego lub
użycia broni palnej,
6) w razie potrzeby określenie sposobu realizacji przepisów §
24 lub 26 oraz 28,
7) inne ważne okoliczności zdarzenia,
8) dane ustalonych świadków zdarzenia,
9) podpis dowódcy.
§ 31.
Komendant jest obowiązany:
1) niezwłocznie zawiadomić bezpośredniego przełożonego o
każdym przypadku użycia środków przymusu bezpośredniego lub
broni palnej przez pododdział, a jeżeli w wyniku ich użycia
nastąpiła śmierć lub zranienie osoby - również prokuratora,
2) zbadać, czy użycie środków przymusu bezpośredniego lub
broni palnej nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami
prawa.
Rozdział 4
Przepis końcowy
§ 32. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia
ogłoszenia.
|
