|
Dz.U.2006.214.1575
ROZPORZĄDZENIE
RADY MINISTRÓW
z dnia 17 listopada 2006 r.
w sprawie środków przymusu bezpośredniego
stosowanych przez funkcjonariuszy
Centralnego Biura Antykorupcyjnego
Na podstawie art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym
Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 i Nr 158, poz. 1122) zarządza
się, co następuje:
§ 1.
Rozporządzenie określa rodzaje środków przymusu bezpośredniego, przypadki i
sposób ich stosowania, a także sposób dokumentowania przypadków zastosowania
środków przymusu bezpośredniego przez funkcjonariusza Centralnego Biura
Antykorupcyjnego, zwanego dalej „funkcjonariuszem".
§ 2.
1. Funkcjonariusz może stosować środki przymusu bezpośredniego po
bezskutecznym wezwaniu osoby, wobec której środki te miałyby być użyte, do
zachowania się zgodnego z prawem i uprzedzeniu o możliwości zastosowania tych
środków.
2. Funkcjonariusz może odstąpić od wezwania osoby do zachowania się zgodnego
z prawem oraz od uprzedzenia o zastosowaniu środków przymusu bezpośredniego,
jeżeli zwłoka w zastosowaniu środka przymusu bezpośredniego groziłaby
niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia ludzkiego bądź mienia.
§ 3.
1. Funkcjonariusz powinien stosować środki przymusu bezpośredniego w taki
sposób, aby osiągnięcie podporządkowania się wydanym na podstawie prawa
poleceniom powodowało możliwie najmniejszą dolegliwość dla osoby, wobec
której zastosowano środki przymusu bezpośredniego.
2. Funkcjonariusz jest obowiązany odstąpić od dalszego stosowania środków
przymusu bezpośredniego, gdy osoba, wobec której użyto tych środków,
podporządkowała się wydanym poleceniom.
3. Jeżeli jest to konieczne do osiągnięcia podporządkowania się wydanym
poleceniom, funkcjonariusz może stosować jednocześnie różne środki przymusu
bezpośredniego.
§ 4.
1. Funkcjonariusz ma prawo stosować następujące rodzaje środków przymusu
bezpośredniego:
1) siłę fizyczną w postaci chwytów obezwładniających lub podobnych technik
obrony lub ataku;
2) środki i urządzenia techniczne, przeznaczone do obezwładniania i
konwojowania, w postaci:
a) kajdanek,
b) prowadnic,
c) kaftanów bezpieczeństwa, pasów i siatek obezwładniających,
d) paralizatorów elektrycznych;
3) urządzenia techniczne przeznaczone do zatrzymywania pojazdów, w postaci
kolczatek drogowych i innych przeszkód umożliwiających zatrzymanie pojazdu;
4) chemiczne środki przeznaczone do obezwładniania osób, w postaci ręcznych
miotaczy gazowych lub ręcznych granatów łzawiących.
2. Wobec kobiet o widocznej ciąży, osób, których wygląd wskazuje na wiek do
13 lat, starców oraz osób o widocznym kalectwie stosuje się wyłącznie chwyty
obezwładniające.
§ 5.
1. Siłę fizyczną stosuje się w celu obezwładnienia osoby, odparcia czynnej
napaści albo zmuszenia do wykonania polecenia, o którym mowa w § 3 ust. 1.
2. Używając siły fizycznej, nie wolno zadawać uderzeń, chyba że
funkcjonariusz działa w obronie koniecznej albo w celu odparcia zamachu na
życie lub zdrowie ludzkie bądź mienie.
§ 6.
1. Kajdanki i prowadnice można stosować wobec osób skazanych, tymczasowo
aresztowanych lub zatrzymanych w celu udaremnienia ucieczki albo zapobieżenia
czynnej napaści lub czynnemu oporowi.
2. Kajdanki i prowadnice stosuje się:
1) na polecenie sądu lub prokuratora;
2) wobec osób podejrzanych lub oskarżonych o popełnienie przestępstwa
przeciwko życiu lub zdrowiu albo skazanych za takie przestępstwo.
3. Prowadnicę można stosować wobec osób, których wygląd wskazuje na wiek
poniżej 17 lat, w przypadkach, o których mowa w ust. 1.
4. Kajdanek nie stosuje się wobec osób, których wygląd wskazuje na wiek
poniżej 17 lat, z wyjątkiem nieletnich, których wygląd wskazuje na wiek
powyżej 15 lat, podejrzanych o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu lub
zdrowiu.
5. Kajdanki zakłada się na ręce trzymane z przodu, a osobie, która zachowuje
się agresywnie — na ręce trzymane z tyłu.
6. Prowadnice zakłada się w ten sposób, że jeden z chwytów prowadnicy zakłada
się na rękę nieletniego, a drugi chwyt funkcjonariusz zakłada sobie na rękę
lub trzyma w ręku.
7. Kajdanki i prowadnice zdejmuje się niezwłocznie po wprowadzeniu osób,
wobec których je zastosowano, do pomieszczeń służbowych zabezpieczonych przed
możliwością ucieczki, aresztów lub na salę rozpraw, chyba że sąd zarządzi
inaczej.
§ 7.
1. Kaftan bezpieczeństwa, pasy lub siatkę obezwładniającą stosuje się wobec
osób, które swoim zachowaniem stwarzają niebezpieczeństwo dla życia lub
zdrowia ludzkiego, a także mienia, jeżeli jednocześnie bezpośrednio jest
zagrożone życie, zdrowie lub wolność człowieka, a zastosowanie innych środków
przymusu jest niemożliwe albo okazało się bezskuteczne.
2. Siatkę obezwładniającą można stosować także:
1) w pościgu za osobą podejrzaną o popełnienie przestępstwa;
2) w celu udaremnienia ucieczki osoby skazanej, tymczasowo aresztowanej lub
zatrzymanej.
3. Kaftan bezpieczeństwa, pasy lub siatkę obezwładniającą zdejmuje się
niezwłocznie, jeżeli ustały przyczyny stanowiące podstawę ich założenia.
§ 8.
Stosowanie środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w § 6 i 7, nie
może powodować nadmiernego ucisku na żuchwę i szyję, klatkę piersiową i jamę
brzuszną, utrudniać oddychania i tamować obiegu krwi.
§ 9.
1. Stosowanie kolczatek drogowych i innych przeszkód umożliwiających
zatrzymanie pojazdu odbywa się z udziałem Policji.
2. W celu uzyskania pomocy Policji o zamiarze zastosowania kolczatki drogowej
albo innej przeszkody
umożliwiającej zatrzymanie pojazdu mechanicznego lub innego środka
przewozowego należy zawiadomić najbliższą jednostkę Policji, na której
terenie ma zostać zastosowany ten środek przymusu.
3. Kolczatka drogowa lub inne przeszkody umożliwiające zatrzymanie pojazdu
mechanicznego mogą być stosowane w przypadku, gdy osoba prowadząca pojazd nie
zatrzymała się pomimo sygnału do zatrzymania, wydanego w sposób zrozumiały i
widoczny dla kierowcy zatrzymywanego pojazdu przez umundurowanego
funkcjonariusza Policji znajdującego się w pobliżu oznakowanego pojazdu
służbowego.
4. Kolczatki drogowej nie stosuje się do zatrzymania pojazdów jednośladowych.
5. Zastosowanie kolczatki drogowej lub innej przeszkody należy poprzedzić
wstrzymaniem ruchu drogowego w obu kierunkach na odległość nie mniejszą niż
100 m od kolczatki lub innej przeszkody oraz sygnałem zatrzymania podanym
przez umundurowanego funkcjonariusza Policji znajdującego się w pobliżu
oznakowanego pojazdu służbowego.
6. Jeżeli ze względu na okoliczności faktyczne zachodzi potrzeba
natychmiastowego zatrzymania pojazdu mechanicznego lub innego środka
przewozowego, a zawiadomienie, o którym mowa w ust. 2, jest niemożliwe,
należy:
1) stosować tryb postępowania określony w ust. 3;
2) niezwłocznie po ustąpieniu przyczyny zawiadomić jednostkę Policji, o
której mowa w ust. 2.
7. W przypadku blokowania przejazdu oznakowanym pojazdem służbowym Policji z
włączonymi sygnałami świetlnymi można odstąpić od wstrzymania ruchu
drogowego.
§ 10.
1. Paralizator elektryczny można stosować, jeżeli zastosowanie innych środków
przymusu bezpośredniego jest niemożliwe lub okazało się bezskuteczne, w
przypadkach:
1) obezwładniania osoby niepodporządkowującej się wezwaniu do
natychmiastowego porzucenia niebezpiecznego narzędzia;
2) odparcia czynnej napaści lub pokonania czynnego oporu;
3) zatrzymania osoby albo udaremnienia ucieczki osoby skazanej, tymczasowo
aresztowanej bądź zatrzymanej z powodu podejrzenia o popełnienie przestępstwa
lub wykroczenia;
4) przeciwdziałania niszczeniu mienia;
5) obezwładniania agresywnych lub niebezpiecznych zwierząt.
2. Przy stosowaniu paralizatora elektrycznego należy zachować ostrożność,
uwzględniając jego właściwości mogące stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia
ludzkiego.
§ 11.
1. Chemiczne środki obezwładniające można stosować w przypadkach:
1) odpierania czynnej napaści;
2) pokonywania czynnego lub biernego oporu;
3) pościgu za osobą podejrzaną o popełnienie przestępstwa;
4) udaremnienia ucieczki osoby skazanej, tymczasowo aresztowanej lub
zatrzymanej;
5) przeciwdziałania niszczeniu mienia.
2. Przy stosowaniu chemicznych środków obezwładniających należy zachować
ostrożność, uwzględniając ich właściwości mogące stanowić zagrożenie dla
zdrowia ludzkiego.
§ 12.
1. Jeżeli wskutek zastosowania środka przymusu bezpośredniego nastąpiło
zranienie osoby, funkcjonariusz jest obowiązany natychmiast udzielić tej
osobie pierwszej pomocy, a w razie potrzeby zapewnić pomoc lekarską.
2. Pomoc lekarską zapewnia się zawsze kobiecie ciężarnej, wobec której użyto
środka przymusu bezpośredniego.
3. Funkcjonariusz może odstąpić od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, w
przypadku, gdy zostanie zapewnione udzielenie pomocy przez inne właściwe
podmioty, które są obowiązane do udzielania pomocy zranionej osobie.
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, oraz gdy w wyniku zastosowania środka
przymusu nastąpiła śmierć osoby albo szkoda w mieniu, funkcjonariusz jest
obowiązany do:
1) zabezpieczenia śladów na miejscu zdarzenia i niedopuszczenia na to miejsce
osób postronnych;
2) w miarę możliwości, ustalenia świadków zdarzenia;
3) powiadomienia o zdarzeniu bezpośredniego przełożonego.
5. Jeżeli w wyniku zastosowania środka przymusu bezpośredniego nastąpiła
śmierć lub zranienie osoby, bezpośredni przełożony jest obowiązany
niezwłocznie spowodować zabezpieczenie śladów i dowodów związanych z
zastosowaniem środka przymusu bezpośredniego, a także zawiadomić o tym
wyższego przełożonego oraz właściwego miejscowo prokuratora.
§ 13.
1. Fakt zastosowania środka przymusu bezpośredniego funkcjonariusz
dokumentuje w notatce, którą przedstawia bezpośredniemu przełożonemu.
2. Notatka, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać w szczególności:
1) wskazanie stanowiska służbowego, imienia i nazwiska funkcjonariusza;
2) określenie czasu i miejsca zastosowania środka przymusu bezpośredniego;
3) dane osoby, wobec której zastosowano środek przymusu bezpośredniego;
4) powody i rodzaj zastosowanego środka przymusu bezpośredniego;
5) opis działań funkcjonariusza poprzedzających zastosowanie środka przymusu
bezpośredniego;
6) określenie skutków zastosowania środków przymusu bezpośredniego;
7) dane dotyczące ewentualnych świadków zdarzenia;
8) podpis funkcjonariusza.
§ 14.
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
|
